Ekoturystyka

0
791

W literaturze przedmiotu dominują dwa terminy określające turystykę ekologiczną: ekoturyzm lub ekoturystyka. Ekoturyzm rozumiany jest jako ruch ku naturze oraz ku równowadze w turystyce i otoczeniu. Ekoturyzm to także nauka, która zajmuje się badaniem turystyki przez pryzmat proekologicznych związków ze środowiskiem naturalnym. Ruch ten utożsamiany jest z propagowaniem odpoczynku blisko natury. Odpoczynku, który funkcjonuje w opozycji do industrializacji, urbanizacji i nadmiernej eksploatacji środowiska naturalnego.

Z kolei ekoturystyka to już aktywna forma spędzania czasu wolnego poprzez odkrywanie walorów przyrody, kultury oraz ich dogłębne poznanie i kontemplacja. Pojęcia te wzajemnie się uzupełniają, dlatego są ze sobą utożsamianie. W potocznym rozumieniu funkcjonują jako ekoturystyka. Zatem w prostym i zawężonym ujęciu, ekoturystyka to forma turystyki nieszkodzącej środowisku przyrodniczemu i uprawianej zgodnie z podstawowymi zasadami ochrony przyrody.

W najpełniejszym natomiast znaczeniu, jest to turystyka gwarantująca bliski i bezpośredni kontakt człowieka z przyrodą oraz doznanie satysfakcji z poznawania obiektów i zjawisk przyrodniczych, dostarczająca relaksu i sił witalnych, prowadzona w warunkach możliwie naturalnych, czyli w nieskażonym środowisku. Dla turystyki czerpiącej z wartości przyrodniczych, niezwykle ważny jest zróżnicowany świat przyrody, w tym zwłaszcza jego najbardziej spektakularne i pierwotne formy. To właśnie bogactwo form życiowych mieści się w pojęciu różnorodności biologicznej – głównego paradygmatu współczesnej ekologii i ochrony przyrody.

Ekoturystyka uważana jest za filozofię podróżowania i życia w zgodzie z naturą. Idea turystyki ekologicznej narodziła się za sprawą społecznych ruchów ochrony środowiska, popularnych w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku. Ideą ekoturystyki jest tworzenie miejsc ekologicznych, w których wykorzystywane są innowacyjne rozwiązania, np. w przetwarzaniu energii słonecznej i wiatrowej oraz gospodarki odpadami. Ekoturystyka przejawia się w podróżowaniu w zorganizowanych grupach (maksymalnie dziesięcioosobowych), dbaniu o pozostawienie po sobie należytego porządku, kontaktowaniu się z miejscową ludnością w celu poznania ich zwyczajów,

nawiązywaniu kontaktu z naturą, stosowaniu podstawowych form aktywności (wędrówki i jazda na rowerze), nocowaniu i żywieniu się w gospodarstwach agroturystycznych, korzystaniu z żywności produkowanej metodami ekologicznymi i produkowanej na danym terenie, popieraniu pozytywnych akcji ekologicznych. Ważne jest także, by ekoturystyka nie odbywała się kosztem przyrody i środowiska, by nie naruszała systemów i priorytetów ekologicznych, a tym samym bazy, na której wyrosła.

Jest rzeczą oczywistą, że ekoturystyka uzależniona jest przede wszystkim od warunków przyrodniczych. Jej rangę dodatkowo podnosi powiązanie lokalnych wartości przyrodniczych z historią i kulturą materialną danego obszaru. Turystyka rozwijana w kontekście ekorozwoju przynosi wysokie efekty gospodarcze. Jej udział w obrotach światowych stanowi obecnie 5-8% obrotów uzyskanych w skali roku przez sektor turystyczny. Jest zatem jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się gałęzi gospodarki na świecie. W jej rozwój włączyli się liderzy polityczni oraz lokalne społeczności. Przez produkt ekoturystyczny można zrozumieć każdy produkt turystyczny wytwarzany w nieskażonym środowisku; cechujący się jak najmniejszym wykorzystaniem zasobów środowiska;

bazujący na lokalnych zasobach naturalnych, materialnych i ludzkich; charakteryzujący się czystą technologią wytwarzania; służący zdrowiu oraz przyjazny środowisku. Markowy produkt ekoturystyczny powinien składać się także z wartości związanych ze środowiskiem, np. z kulturą i folklorem Ekoturystyka jest pod tym względem alternatywnym modelem dla turystyki masowej, w dużej mierze pozbawionej aspektów humanistycznych i poznawczych oraz indywidualnych przeżyć estetycznych.

W Polsce szczególną popularność zdobyła sobie ekoturystyka w warunkach wiejskich, czyli agroturystyka. Ten typ ekoturystyki ma w naszym kraju stosunkowo dobre perspektywy rozwoju, między innymi ze względu na funkcjonowanie małych gospodarstw rolnych, w których ogranicza się stosowanie środków chemicznych stymulujących produkcję. Dlatego polskie rolnictwo w pewnych działach produkcji tworzy zdrowe i ekologiczne produkty. Szansę rozwoju ma w naszym kraju również ekoturystyka oparta na sieci parków narodowych i rezerwatów przyrody oraz innych obszarów chronionych, ponieważ posiadamy obecnie jeden z najlepszych w Europie ekologicznych systemów obszarów chronionych.


Bibliografia:
1. Głowaciński Z., Ekologiczne podstawy rozwoju turystyki. „Aura” 2001 nr 10, s. 4-7.
1. Sztorc M., Ekoturystyka – nowy produkt turystyczny regionu. „Aura” 2011 nr 7, s. 28-30.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here