Mieszko II, a jego brat Bezprym.

0
3513
Mieszko II
Mieszko II

W momencie koronacji Mieszka II w 1025 r. w Polsce została zastosowana podobna zasada monarchii co w Niemczech. Instytucja królestwa oznaczała także niepodzielność państwa, pozostali synowie Bezprym i Otton nie otrzymali żadnych ziem po ojcu. Według zwyczajowego prawa władzę po ojcu dziedziczył najstarszy syn. W tym wypadku najstarszym był zrodzony z Węgierki Bezprym. Jednak ojciec wybrał dla niego życie klasztorne.

Otton
Otton

Podobnie Otton znalazł się po za granicami kraju, najprawdopodobniej w Niemczech, u swojej siostry Regelindy. Początkowo panowanie Mieszka nie było tragiczne, a wręcz pomyślne. Udało mu się przeprowadzić wyprawę na Saksonię (1028-1029), podczas której zniszczono wschodnie połacie tego kraju. Wyprawa musiała zahaczyć także o plemiona wieleckie, gdyż poselstwo Luciców prosiło cesarza o obronę przed królem polskim i ofiarowało swe usługi w walce. Rocznikarz niemiecki czyni do tego złośliwą uwagę „I kłamliwa była jemu ich niegodziwość.” Armii, która wyruszyła w roku 1029 nie otrzymawszy posiłków od Luciców nie udało się przełamać polskiej obrony i straciwszy wielu ludzi musiała się wycofać. Mieszko II już w 1030r. ponownie wyrusza na Saksonię, tym razem atakuje cesarstwo w porozumieniu z królem Węgier, Stefanem. Cesarz niemiecki w wyniku niepowodzenia traci Wiedeń. Do następnej kampanii władca Niemiec Konrad przygotowuje się bardzo starannie, zawarł sojusz z Rusią, obronę Bawarii zlecił swojemu synowi Henrykowi i do walki włączył Czechów, którzy opanowali Morawy. Udało się też niemieckiemu księciu Henrykowi zawrzeć pokój ze Stefanem.

Bezprym
Bezprym

Teraz dużą rolę odegrali bracia Mieszka, głównie Bezprym. W wyniku jego starań zawiązano koalicję niemiecko ruską. Podżeganie do walki z koronowanym bratem ułatwiła mu chęć obu sąsiednich państw do odzyskania utraconych wcześniej ziem. Otton prawdopodobnie był tylko pośrednikiem między Niemcami, a Rusią. We wrześniu 1031r. cesarz Konrad zgromadził w Białej górze bardzo silną, chociaż niedużą armię. Pomimo silnego oporu ze strony polskiej udało się mu opanować Milsko i Łużyce. Mieszko będąc świadomy większego zagrożenia ze wschodu zawarł pokój na warunkach Konrada, aby móc zająć się obroną granicy z Rusią. Losy Mieszka rozstrzygnęły się około miesiąc później na wschodzie gdzie zaatakował go Bezprym. Przeczytać o tym możemy w „rocznikach z Hildesheim”. W wyniku tego najazdu, wzięty w kleszcze Mieszko został zmuszony do ucieczki z państwa. Czesi okrutnie potraktowali króla Polskiego jak pisze Gall Anonim. Teraz trzeba powrócić do Bezpryma, który nie posiadał wielkiego wojska, lecz garstkę swojej drużyny. Nasuwa się od razu pytanie w jaki sposób pokonał swojego brata, dysponując znacznie ograniczoną siłą militarną.

Grody Czerwieńskie
Grody Czerwieńskie

Prawdopodobnie bardzo pomógł mu bunt ludności o którym ruska „Powieść minionych lat” pod rokiem 1030 pisze o buncie na ziemiach polskich. Nie wiadomo czy było to przypadkowe wystąpienie ludności, czy też Bezprym stał za tym wystąpieniem. W każdym razie lud nie pomagał w walce Mieszkowi. Reakcja pogańska niemal zniszczyła nową wiarę, co było stosunkowo łatwe w kraju gdzie stare bogi „kryły” się po lasach. Wystarczyła iskra by reakcja pogańska rozpaliła na nowo ogień starej wiary. Z pomocą przyszli Bezprymowi także Rusini, którzy zaatakowali Grody Czerwieńskie. Działania ich związały walką siły Mieszka przez co ułatwiły działanie drużynnikom Bezpryma. Zrobili to nie na prośbę Bezpryma, prawdopodobnie mało obchodził ich los polskiego księcia, który zrzucił habit, lecz ten Lach był dobrym pretekstem do upokorzenia potężnego sąsiada i odebrania mu ziem zdobytych przez poprzedniego króla. Gdy Mieszko uciekł z kraju na łasce Bezpryma pozostawił swoją żonę Rychezę i młodego syna, 17-letniego Kazimierza. Królowa obawiając się o syna zdecydowała się natychmiast opuścić kraj. Decyzja ta prawdopodobnie była na rękę pierwszego targowiczanina, który szukając porozumienia z cesarstwem zdecydował się odesłać przez nią insygnia władzy królewskiej, czym oznajmił rezygnację ze szlachetnego tytułu „Król Polski”. Rycheza zabrała ze sobą także niektóre księgi. Konrad przywitał ją łaskawie, może dlatego że była spokrewniona z Ludolfingami, a odebrawszy insygnia zezwolił jej na używanie dożywotnio tytułu królowej. Bezprym został zabity po połowie roku swoich rządów. Został zabity prawdopodobnie przez zwolenników Mieszka II, których Bezprym prześladował. Wśród popierających króla byli prawdopodobnie także biskupi i duchowieństwo, ale czy ich dosięgły prześladowania nie wiadomo.

Król Mieszko powraca do Polski
Król Mieszko powraca do Polski

Zastanawiający jest zapis w rocznikach krakowskich pod rokiem 1030 gdzie jest wzmianka o śmierci dwóch biskupów. Ta wzmianka jednak nie jest wystarczająca, ponieważ nie mówi jak zmarli duchowni i czy ich śmierć można łączyć z rządami Bezpryma. Mieszko II po tak wielu tragicznych wydarzeniach nie załamał się. Kiedy dowiedział się o śmierci uzurpatora zbiegł z niewoli przybył do Polski, gdzie został dobrze przyjęty. Jednak powrót Mieszka wstrząsnął cesarstwem niemieckim, powrót króla, który nie zrzekł się korony mógł oznaczać odrodzenie się państwa. Cesarz natychmiast podjął działania przeciwko władcy, zwołał wyprawę o czym wspominają niemieckie roczniki. Mieszko nie będąc przygotowanym do obrony użył swoich wpływów na dworze aby uniknąć zbrojnej interwencji. Jak podają „roczniki hildesheimskie” złożył hołd cesarzowi i zrzekł się korony. Po tym hołdzie w 1033r. nastąpił rozpad państwa na trzy części. Jedną część otrzymał stryjeczny brat Mieszka II, Thiedrych. Drugą otrzymał Otton, ale niemieccy kronikarze o tym nie wspominają. Prawdopodobnie otrzymał ją wcześniej od swojego brata, za udział w zabójstwie Bezpryma. Trzecią część dostał Mieszko i został władcą senioralnym nad pozostałymi książętami. Na krótko przed śmiercią udało mu się zjednoczyć ziemie polskie, usunąć Thiedryka. Mieszko II zmarł przedwcześnie w roku 1034 w wieku 44 lat.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here